Terug- en vooruitblik
Dit is mijn laatste column die ik schrijf vanuit mijn rol als bestuurder van een zorgorganisatie. Voor mij en mijn omgeving breekt een nieuw tijdvak aan waarin een nieuwe balans tussen werk en privé zal ontstaan. Na bijna 45 jaar werkzaam geweest te zijn in de mooie sector ouderenzorg, in veelal banen met een zeer grote ureninzet per week, draag ik het bestuurlijke stokje nu over. Ik zal vanuit een kleinere beschikbaarheid in tijd blijven meedenken en adviezen kunnen geven in de noordelijke provincies. Het blijven meedenken zal vooral gaan over nieuw samenleven in een samenleving waarin het aantal ouderen fors groter is dan het aantal jongeren. Iets waarover ik vaak schreef in voorgaande columns.

Herinneringen
De afgelopen maanden heb ik veel tijd gestoken in het helpen bij de verhuizing van mijn ouders naar een aanleunwoning. Ze woonden 63 jaar in het huis wat ze achterlieten en hadden sinds de kinderen uit huis waren veel ruimte om allerlei dingen te bewaren. Verhuizen naar een kleinere maar geschikte woning bracht o.a. met zich mee dat er veel opgeruimd en losgelaten moest worden. Wat was het samen opruimen en beoordelen van of iets wel of niet mee zou kunnen een drukke, maar vooral ook waardevolle periode. Samen herinneringen ophalen, verhalen horen die nog niet eerder verteld waren over het verleden van hen, onszelf en onze grootouders…

Oude teksten, actuele thema’s
Mijn moeder bleek ook veel krantenknipsels bewaard te hebben waarin teksten stonden die ik in de afgelopen decennia gemaakt heb. Ik heb er niet zoveel mee dit te bewaren maar bladerde er toch even doorheen. Al snel vond ik een column dat ik had geschreven in 2010 voor een Friese krant. Ik besefte me toen dat de teksten die ik 15 jaar geleden schreef veelal overeenkomen met de thema’s die ik nu aan de orde stel in mijn columns.

Zorgzaam samenleven vraagt om actie
Het maakt me echter ook bezorgd. Er is naar mijn idee nog steeds veel aandacht nodig van ons allemaal op het thema “fijn en zorgzaam samenleven” in een nieuwe samenstelling van onze gemeenschappen. Maken we hierin voldoende snel stappen? Hebben we voldoende voorbereidingstijd gebruikt, daar waar we al lang weten wat eraan zit te komen? En nog wezenlijker: zijn we er ons voldoende van bewust wat een nieuwe samenstelling van de bevolking van ons allemaal vraagt?

Vragen waar ik u als lezer mee achter laat, in een poging (en zie het als oproep) om versnelling te realiseren op het toewerken naar meer zorgzaam samenleven. Vanuit de gedachte; we zorgen er met z’n allen voor dat niemand tussen wal en schip raakt!

Alle goeds!

Roeli Mossel
Bestuurder NNCZ