Als je je hele werkende leven al bezig bent met samenlevingsvraagstukken, met “Hoe ziet de toekomst er voor ons en onze kinderen uit?” en met de vraag: “Wat staat míj te doen?” dan is het misschien niet zo gek dat ik aansloeg op de vacature van bestuurder bij de NNCZ. We hebben ons land ingedeeld in domeinen, met daarbij behorende wet- en regelgeving, financiering en netwerken. Want mensen zijn in hokjes op te delen? Nee toch? Daar geloof ik dus ook niet in. Mensen zijn het totaal van hun geschiedenis en hun toekomst, hun karakter en hun opvoeding, hun talenten en hun valkuilen, hun behoeftes en hun mogelijkheden, hun relaties en hun omgeving. Bij de NNCZ zie ik dat bij elkaar komen.

Toen ik nog jong (en vlug) was, ben ik opgeleid als jeugdhulpverlener: het werken met jongeren uit achterstandssituaties vond ik eindeloos mooi en moeilijk. Soms zag je de veerkracht die ze meebrachten, soms hield je je hart vast voor hun toekomst. En altijd zag ik hoe belangrijk hun omgeving was. Dat is een belangrijke drijfveer voor mij geworden: een mens heeft andere mensen nodig om volwaardig mens te zijn. Het is de rode draad in mijn loopbaan. Het werken aan zorg die toekomstbestendig is, aan het sociale weefsel van de samenleving, met mensen die zowel vanuit hun professie, als vanuit hun mens-zijn, daaraan willen bijdragen: de NNCZ heeft dat prachtig beschreven in haar strategisch beleidsplan. Ik steun dat volledig.

Ondertussen maak ik mij ook zorgen over de toekomst van jonge mensen: wat laten wij hen na? We gaan ruig om met onze leefomgeving, we vertellen hen dat ze “snowflakes” zijn en we claimen ons recht op onze positie in de samenleving. Des te hoopvoller is het dat veel jongeren bewust kiezen voor vleesloos eten, voor aandacht voor geestelijk welzijn en voor het helpen van leeftijdsgenoten, die een maatje nodig hebben. Zij zijn bewust van hun omgeving en voelen zich onderdeel van een groter geheel. Dit alles maakt hen tot wie zij zijn. Dat alles maakt de samenleving tot wat die is: een geheel van mensen.