Er zijn seizoenen die zich luid aankondigen. De zomer bijvoorbeeld, met lange avonden, volle terrassen en het gevoel dat we iedere zonnestraal moeten vangen. En er zijn seizoenen die stil binnenkomen. Het najaar hoort bij die laatste categorie.

Op een ochtend merk je dat het licht anders valt. De lucht is nog zacht, maar de vochtigheid van het najaar hangt er al in. De eerste bladeren liggen op de stoep, alsof de bomen voorzichtig oefenen met loslaten. De vakantieverhalen verstommen. Agenda’s vullen zich weer. ’s Avonds gaat weer een kaarsje aan. Het gewone leven neemt opnieuw zijn plek in.

Juist daarom heb ik altijd iets gehad met het najaar.

Misschien omdat het een seizoen van eerlijkheid is. De natuur doet niet alsof alles eeuwig doorgroeit. Wat gebloeid heeft, mag afrijpen. Wat zijn tijd heeft gehad, mag losgelaten worden. Er zit wijsheid in die vanzelfsprekendheid. In een samenleving die vaak gericht is op méér, sneller en verder, herinnert het najaar ons eraan dat rust en reflectie ook beweging zijn.

In Hoogeveen zie je dat overal terug. Op de markt waar de kleuren veranderen van zomers fruit naar herfstproducten. In de wijken waar kinderen weer naar school fietsen. Op de sportvelden waar een nieuw seizoen begint en de eerste trainingen plaatsvinden onder een lucht die steeds vroeger donker wordt. Het zijn kleine veranderingen, maar samen vertellen ze een groter verhaal: we zijn weer onderweg naar een nieuw hoofdstuk.

Het najaar verbindt ook. Misschien omdat mensen vaker naar binnen trekken en daardoor dichter bij elkaar komen. Het gesprek aan de keukentafel wordt langer. Een kop koffie smaakt net iets beter als buiten de regen tegen het raam tikt. We zoeken elkaar op, niet vanwege een buurtbarbecue of een dorpsfeest, maar gewoon omdat aanwezigheid ertoe doet.

Dat is misschien wel de mooiste les van dit seizoen. Niet alles hoeft te bloeien om waardevol te zijn. Niet alles hoeft zichtbaar te groeien om betekenis te hebben. Soms zit vooruitgang in aandacht. In een luisterend oor. In een wandeling door het Spaarbankbos waarbij de bladeren onder je voeten kraken. In de wetenschap dat juist perioden van verstilling onderdeel zijn van ontwikkeling: een pas op de plaats om daarna weer vooruit te komen.

Terwijl de zomer langzaam afscheid neemt, kijk ik daarom niet met weemoed naar wat voorbijgaat. Ik kijk met nieuwsgierigheid naar wat komt. Naar de ontmoetingen, de plannen en de gesprekken die in de komende maanden zullen ontstaan.

Want het najaar is geen einde.

Het is een periode van bezinning en de voorbereiding op een nieuwe lente. En misschien geldt dat niet alleen voor de natuur, maar ook voor onszelf. Iedere dag opnieuw.