Samen van waarde

Column Roeli Mossel: Verschillen overbruggen en verkleinen

Ik merk de laatste tijd dat ik veel nadenk over de grote mate van ontevredenheid in onze maatschappij en in de wereld als geheel. Steeds kom ik dan ook uit bij de groter wordende verschillen tussen mensen. Verschillen tussen arm en rijk, gezond en niet gezond, geschoold en niet geschoold, veilig kunnen leven en in een onveilige situatie verkeren, jong en oud, digitaal wel of niet onderlegd zijn, mensen die de maatregelen vanwege de coronapandemie accepteren en de mensen die corona ontkennen en daarmee tegen de maatregelen zijn, gevaccineerde en niet gevaccineerde mensen, mensen die vinden dat we maatregelen moeten treffen vanwege het klimaat en mensen die dat niet nodig vinden……en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nu leven wij gelukkig in een vrij land waar je mag zijn wie je bent en mag denken en zeggen wat je wilt. Wat worden we in de huidige tijd geconfronteerd met hoe het ook anders kan zijn zoals bv. nu in Afghanistan. Maar kunnen wij in ons zgn. beschaafd land over de verschillen nog gewoon met elkaar in gesprek zijn om te onderzoeken wat de ander aan argumenten heeft en door het gesprek mogelijk de verschillen verkleind worden? Ik zie dat dit gewone gesprek vaak wordt overgeslagen en er snel gedacht en gehandeld wordt vanuit strijden en tegenstellingen. Erg jammer dat er vaak meteen sprake is van agressie over en weer.

We zien in de zorg ook de agressie tegen onze hulpverleners toenemen. Ik maak daarbij een onderscheid tussen agressie ontstaan vanuit ziekte (bv. een ziek brein) en agressie vanuit boosheid en blijkbaar gebrek aan andere manieren om je ongenoegen te uiten. De coronapandemie heeft hier een negatief effect op gehad. Blijkbaar vinden steeds meer mensen het normaal om verbaal agressief te reageren, te dreigen met dreigende taal, op social media, in de pers of waar dan ook, waarbij ik het nog niet eens heb over echt fysiek geweld. Niet iedere hulpverlener is hier tegen bestand en zou hier geen energie in moeten steken. We raken hierdoor ook hulpverleners kwijt die het mooie vak verlaten. En dat is wel het laatste wat we kunnen gebruiken, omdat we nu en in de komende decennia een schrikbarend tekort aan zorgmedewerkers zullen hebben in ons land.

Laten we samen op zoek gaan naar elkaars argumenten, elkaar vanuit wederzijds respect willen leren te begrijpen en wellicht zijn we dan in staat verschillen te overbruggen en te verkleinen. Bovenal wens ik iedereen iets meer tevredenheid over zijn/haar leven toe!

Roeli Mossel
Bestuurder NNCZ