Samen van waarde

Column Roeli Mossel: Het komt niet goed, we kunnen het goed maken

In de oudejaarsconference van Claudia de Breij van 2022 zat net als in voorgaande een boodschap. Ik heb de boodschap gehoord als; het komt niet vanzelf goed, we moeten er wat voor doen met z’n allen. Met de nadruk op met z’n allen. Veel mensen zullen het wellicht eens zijn met het feit dat het niet vanzelf goed komt met vele zaken die gaande zijn in de wereld en in Nederland. Of we de urgentie en gezamenlijkheid om tot actie en verandering te komen al gevonden hebben vraag ik me ten zeerste af.

In de zorg zijn de grootste vraagstukken voor de komende decennia (en ook nu al) de sterk oplopende kosten door vooral de groei van het aantal zorgvragen en het grote tekort aan professionals om aan de vraag naar zorg te voldoen. Vraagstukken zijn zo groot dat we rigoureus andere oplossingen moeten vinden dan we tot nu toe gedaan hebben. Dit vraagt creativiteit, nieuwe verbindingen, over je eigen domein heen kijken en vooral gezamenlijk optrekken om tot oplossingen te komen. We zien in veel plaatsen waar inwoners gezamenlijk nagedacht hebben over hoe ze willen samenleven, wetende dat velen van hen tot ouderen gaan behoren, dat men tot mooie nieuwe eigen invullingen komt om elkaar te helpen. Dit is hoopvol en draagt bij aan het verminderen van de kans dat mensen met een zorgvraag tussen wal en schip raken.

Als zorgorganisatie worden we ook vaak met naar mijn idee zorgelijke en niet helpende acties geconfronteerd. In december meldde onze minister Helder van langdurige zorg in de media; “je kunt je afvragen of je je ouders bij het verpleeghuis wilt afleveren”. De opmerking zal wellicht bedoeld zijn om mensen uit te nodigen om tot andere oplossingen dan opname in het verpleeghuis te komen. Voor nu levert het vooral op dat mensen die enthousiast zijn om te gaan werken in onze mooie sector dit nog eens sterk overwegen en het pijn doet bij zorgprofessionals die nu werkzaam zijn in een verpleeghuis en daar met veel passie zorg geven. Ook levert het een nog groter verdriet op bij mensen die genoodzaakt waren hun partner, vader of moeder in een verpleeghuis te laten wonen om zo samen met bevlogen professionals zorg te dragen voor hun naaste.

Een ander voorbeeld van een niet helpende verwachte oplossing kwam langs in een gesprek met een senior zorginkoper van een verzekeraar. Hij meldde dat ik toch wel zou weten dat iedereen die nu zeven dagen per week wijkverpleging krijgt, in de toekomst nog maar twee keer per week hulp krijgt. Het doen van dergelijke uitspraken in algemeenheden zonder oplossingsrichtingen voor mensen met een zorgvraag baart me zorgen.

Laten we echt samen optrekken en bij de grote uitdagingen waar we voor staan één gezamenlijk vertrekpunt hebben; het kan en moet anders en samen zorgen we ervoor dat ook de meest kwetsbare mensen nog steeds kunnen beschikken over kwalitatief goede zorg!

Roeli Mossel
Raad van Bestuur NNCZ